Εικόνες του μεταφορντικού και μεταβιομηχανικού μέλλοντος (;)

Εικόνες του μεταφορντικού και μεταβιομηχανικού μέλλοντος (;)
του Θανάση Τσακίρη

Σεκάνς πρώτη

«Να απολαύσεις τη φλόγα που καίει διπλά γιατί είναι έντονη σε σχέση με το μισή ζωή που ζεις» λέει ο Tyrell, ο κατασκευαστής των «αντιγράφων», στο Roy, τον ηγέτη τους, ο οποίος έχει διεισδύσει στο «άβατο» σχεδιαστήριο. Τα «αντίγραφα» έχουν πάρει τα όπλα, εξεγειρόμενα με στόχο να αυξήσουν το όριο ζωής τους που είναι εγγεγραμμένο από τον Tyrell στα γενετικά του κύτταρα. Πρόκειται για ανδροειδή που ζουν για τέσσερα χρόνια και εργάζονται στα σύνορα της γήινης αυτοκρατορίας κάπου στο διάστημα. Ο Roy αποκαλεί τις συνθήκες εργασίας των συναδέλφων του αντιγράφων ως «μισθωτή σκλαβιά».

Σεκάνς δεύτερη

Ο Deckard, συνταξιούχος «επίλεκτος αστυνομικός», ανακαλείται στην ενεργό δράση με στόχο να εντοπίσει και να «αποσύρει» από την κυκλοφορία τα αντίγραφα που εξεγέρθηκαν ενάντια στον «πλάστη» τους. Η πρόσκαιρη αυτή επανένταξη στο σώμα του Deckard δεν γίνεται βέβαια οικειοθελώς. Η απειλή του υποβιβασμού του από τις αρχές στο status του «μικρού προσώπου» λειτουργεί ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του Deckard.

Σεκάνς τρίτη

Κάποιος πρέπει με κάποιο τρόπο να διαμεσολαβήσει τα αντίγραφα στον Tyrell. Αυτός δεν είναι άλλος από τον J.F.Sebastian, που είναι ένας από τους σχεδιαστές του συγκεκριμένου μοντέλου αντιγράφων και ο οποίος πάσχει από «επιταχυνόμενη γήρανση». Το περιβάλλον του είναι ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο Bradbury που χτίστηκε το 1893 και το οποίο βρίσκεται εν μέσω άδειων αποθηκών, ημικατεδαφισμένων κτιρίων, καταστάσεις που προδίδουν άκρατη αποβιομηχανοποίηση. Ζητιάνοι, αλήτες και ψευδοπροφήτες αναζητούν τροφή στα όρη των σκουπιδιών και ζεστασιά στους ατμούς που βγαίνουν από τις σχάρες του μετρό του Los Angeles. Όμως Los Angeles δεν είναι μόνο τα ερείπια. Είναι κι ένας νέος κόσμος, αυτός των υψηλής τεχνολογίας συγκοινωνιακών και επικοινωνιακών μοντέλων, των διαφημίσεων (μια διαφήμιση γράφει «μια ευκαιρία να αγοράσεις ξανά σε μια νέα χρυσή γη» δείχνοντάς μας ότι ακόμη και το 2019 υπάρχει ζήτηση για γη και πόσο μάλλον σε μια περιοχή σαν την California που πρωτοκατοικήθηκε από χρυσοθήρες), των επιχειρήσεων. Ο Tyrell είναι ο κυρίαρχος όλων των επιχειρήσεων. Η βασική του επιχείρηση ειδικεύεται στη γενετική μηχανική. Σε μια σκηνή ο ίδιος σε μια κρίση ειλικρίνειας ομολογεί το βασικό ιδεώδες του : «Το εμπόριο είναι πιο ανθρώπινο κι από το ανθρώπινο είδος, αυτή είναι η δουλειά μας».

Σεκάνς τέταρτη

Los Angeles, 2019. Αν ο Γιώργος Κοινούσης ζει τότε ας αναθεωρήσει τους στίχους του για τη Νέα Υόρκη. Το Los Angeles θα τον εμπνέει περισσότερο γιατί θα είναι η πραγματική κατάσταση που αντανακλάται στους στίχους και στις στροφές του. Στις κυρίαρχες ποσοτικά φυσιογνωμίες των Ασιατών, και ιδιαίτερα των Κινέζων, που βλέπει κανείς ανάμεσα στο πολυπληθές ανθρώπινο ποτάμι που κατακλύζει τους δρόμους της πόλης εντοπίζει κανείς έναν «τρίτο κόσμο» στον κόσμο της Καλιφορνέζικης μεγαλούπολης. Είναι ο κόσμος των μικρών επιχειρήσεων που οι άνθρωποί του μιλούν μια νέα μικτή γλώσσα που αποτελείται από παραφθαρμένες Γιαπωνέζικες, Αγγλικές, Ισπανικές, Γερμανικές και άλλες λέξεις και νοήματα. Είναι ο κόσμος των μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων που δουλεύει με το νέο οργανωτικό σχήμα, τις υπεργολαβίες που αποτελούσαν μορφές οργάνωσης της εργασίας στον τέως «υπαρκτό τριτοκοσμισμό». Σ’ ένα go-go club, που θυμίζει όμως και καμπαρέ της δεκαετίας του 1920, το δέρμα του φιδιού που τυλίγει το γυμνό λαιμό της Zhora, και του οποίου η γλώσσα κατεβαίνει επικίνδυνα, είναι παρασκευασμένο γενετικά σ’ ένα μικρό εργαστήριο όπου παράγονται γενετικά και τα μάτια και άλλα όργανα των «αντιγράφων».

Σεκάνς πέμπτη

O μεταμφιεσμένος Roy κοιτά το κτίριο που ανήκει στον Tyrell και στις επιχειρήσεις του προσπαθώντας να καταλάβει. Είναι ένα μείγμα αρχιτεκτονικών προτύπων που συνδυάζει Αιγυπτιακές πυραμίδες, Ελληνορωμαϊκές κολώνες και αναφορές στην αρχιτεκτονική των Maya, των Αζτέκων, των Κινέζων και εν γένει των Ασιατών και της Βικτοριανής περιόδου με σύγχρονα εμπορικά κέντρα (αμερικανικού τύπου shopping malls).

Ο Ridley Scott ίσως να μην είχε υπόψη του την ερμηνεία του David Harvey για την ταινία του όταν την σκηνοθετούσε με στόχο τα box office των κινηματογραφικών αιθουσών της δεκαετίας του ‘80. Ίσως να μην θεωρούσε τον εαυτό του το χαρακτηριστικότερο δείγμα «μεταμοντερνιστικού κινηματογράφου». Όμως και έτσι ακριβώς να είναι, εμείς ως γνήσια τέκνα της εποχής της «μεταμοντέρνας κατάστασης» νομιμοποιούμαστε να θεωρούμε ότι δεν υφίσταται μεταξύ σημείου και σημαινόμενου η μονοσήμαντη σχέση και πως όλ’ αυτά «συνεχώς αποσυντίθεται στα εξ ων συνετέθησαν και ανασυντίθενται σε νέους συνδυασμούς» όπως έγραφε ο Derrida ή και γιατί όχι ο γενειοφόρος εκείνος κύριος που όλο και χλευάζουμε τώρα τελευταία και ο οποίος έλεγε πως «ό,τι είναι σταθερό, διαλύεται στον αέρα» και ονομαζόταν Marx. H συνέχεια είτε επί της οθόνης είτε επί του διαλόγου. Η ταινία ονομάζεται «Blade Runner» και πρωταγωνιστεί ο Harrison Ford.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: