Βιβλιογραφία 2

ΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΟΥ CAMBRIDGE
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ

Εκδ. Κέδρος
«Το Φιλοσοφικό Λεξικό του Καίμπριτζ» θεωρείται το πλέον έγκυρο λεξικό φιλοσοφίας στον κόσμο. Γραμμένο από μια διεθνή ομάδα τετρακοσίων σαράντα συγγραφέων-επιστημόνων, προσφέρει στον αναγνώστη την πλουσιότερη, πληρέστερη και πιο επικαιροποιημένη μελέτη των σημαντικότερων ιδεών και θεωριών που ανέπτυξαν μείζονες φιλόσοφοι στην ιστορία του ανθρώπινου πνεύματος, καθώς και των φιλοσοφικών ρευμάτων που έχουν αναδυθεί από την εποχή της αρχαιότητας έως τις μέρες μας. «Το Φιλοσοφικό Λεξικό του Καίμπριτζ» καλύπτει όλο το φάσμα της Φιλοσοφίας, από την αρχαία ελληνική σκέψη έως και τα αναπτυσσόμενα πεδία της σύγχρονης Φιλοσοφίας του Νου και της Εφαρμοσμένης Ηθικής. Ταυτόχρονα, το λεξικό δεν περιορίζεται μόνο στην παρουσίαση της δυτικής φιλοσοφίας, αλλά στις σελίδες του περιλαμβάνονται εκτενή λήμματα για την ιαπωνική, την αραβική, την ισλαμική, την αφρικανική και τη νοτιοαμερικανική φιλοσοφία. «Το Φιλοσοφικό Λεξικό του Καίμπριτζ» συγκροτείται από 4.727 λήμματα φιλοσοφίας, γραμμένα από 440 κορυφαίους συγγραφείς-επιστήμονες και μεταφρασμένα από 16 Έλληνες ειδικούς. (…) (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Θα ξαφνιαστεί πιθανότατα ο έλληνας χρήστης από την παρουσία σε ένα λεξικό φιλοσοφίας λημμάτων για τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, την κβαντική μηχανική, τη θεωρία παιγνίων, την ψυχογλωσσολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, την εικασία του Γκόλντμπαχ και άλλες προσωπικότητες και όρους των μαθηματικών, της πολιτικής οικονομίας, των κοινωνικών επιστημών, της θεολογίας της ψυχολογίας ή της θεωρίας των υπολογιστών. Πρόδηλη της καταγωγής του λεξικού, αυτή n θεματική ευρύτητα αποτυπώνει τον έντονο διεπιστημονικό διάλογο που χαρακτηρίζει παραδοσιακά το αγγλοσαξονικό εκπαιδευτικό σύστημα και προκαλεί ερωτήματα: Τι είναι n φιλοσοφία, την οποία σκοπίμως αποφεύγουν να περιχαρακώσουν σε έναν ορισμό σι συντάκτες του τόμου; Πρόκειται για ένα κλειστό γνωστικό πεδίο ή για έναν τρόπο σκέψης και λόγου που βρίσκεται στη βάση κάθε επιστημονικού λόγου; Τέτοια λεξικά είναι αναγκαία ως έργα αναφοράς, σημαντική θα είναι όμως n προσφορά της συγκεκριμένης μεταφρασμένης έκδοσης στο ελληνικό κοινό αν αποτελέσει αφορμή να συζητήσουμε ποια θέση έχει n φιλοσοφία στην καθημερινή ζωή και στο εκπαιδευτικό σύστημα της δικής μας χώρας, n οποία επαίρεται για τη φιλοσοφική της παράδοση.» (ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΚΟΥΖΕΛΗ, εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/1/2012)

ΩΦΕΛΙΜΙΣΜΟΣ
MILL JOHN-STUART
Εκδ. Πόλις
Η πλέον διαδεδομένη αντίληψη για τον Mill είναι ότι πρόκειται για έναν μείζονα ωφελιμιστή φιλόσοφο, ο οποίος αξιολογεί τις πράξεις με κριτήριο τις συνέπειες που έχουν ως προς την προαγωγή της ηδονιστικά εννοούμενης γενικής ευτυχίας. Μια προσεκτική όμως ανάγνωση και των άλλων σχετικών έργων του αναδεικνύει μια τελειοκρατική προσέγγιση. Ο ωφελιμισμός και ο ηδονισμός έρχονται να στηρίξουν, να συμπληρώσουν και να ολοκληρώσουν αυτή τη διάσταση της σκέψης του, δίδοντάς μας μια ιδιαίτερα σύνθετη και επεξεργασμένη εικόνα ατομικής ηθικής τελείωσης. Αυτό που απασχολεί τον Mill είναι ένα πρότυπο ζωής που θα συνδυάζει την καλλιέργεια του εαυτού με την εκτέλεση των υποχρεώσεων προς τους άλλους. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ (ΒΙΒΛΙΟΔΕΤΗΜΕΝΗ ΕΚΔΟΣΗ)
ALESSIO FRANCO
Εκδ. Π. Τραυλός
Μετά τον Μεσαίωνα, σημαντικοί σταθμοί οριοθετούν ανεξίτηλα την εξέλιξη της νεότερης φιλοσοφίας, που καλύπτει μια περίοδο από τον 15ο έως τον 18ο αιώνα, μέχρι και τον Καντ. Πρώτος σταθμός υπήρξε η Αναγέννηση του 15ου αιώνα. Ο Νικόλαος Κουζάνους, και ιδίως ο αναγεννησιακός ουμανισμός (Φλωρεντία, Μιλάνο, Φεράρα, Βενετία, Ρώμη), προσφέρουν ιδέες με επίκεντρο τον άνθρωπο. Ο ουμανισμός και η νεότερη εικόνα του κράτους (Μακιαβέλι, Μορ, Μποτέρο, Μποντέν) διαμορφώνουν έναν τρόπο σκέψης που αμφισβητεί τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία (Έρασμος, Λούθηρος, Καλβίνος, Μοντέν).
Μετά τον 15ο αιώνα, η φυσική φιλοσοφία επαναπροσδιορίζεται. Οι ιατροφιλοσοφικές τοποθετήσεις της Σχολής της Πάδουα, η ηλιοκεντρική θεωρία του Κοπέρνικου, η ύπαρξη άλλων κόσμων (Μπρούνο) και οι πεποιθήσεις περί αστρονομίας (Καμπανέλα), άλλαξαν το μοντέλο διανόησης.
Ακολουθούν, κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, ραγδαίες επιστημονικές εξελίξεις. Η σκέψη του Γαλιλέου και του Νεύτωνα παγιώνει τη νέα κοσμολογία• ο εμπειρισμός εισάγει την ατομική θεωρία σε πολιτικά ζητήματα• ο ορθολογισμός κινείται σε διαφορετικά, αντι-εμπειρικά μοτίβα.
Τον 17ο και 18ο αιώνα, η ιστορία της νεότερης φιλοσοφίας φωτίζεται από φιλοσοφικο-γεωγραφικές παραμέτρους (βρετανικός διαφωτισμός, Λοκ, Άνταμ Σμιθ), ενώ ορίζεται το περιεχόμενο του «Διαφωτισμού».
Ο γαλλικός διαφωτισμός δίνει έμφαση στην αισθησιαρχία (Μπελ, Ρουσό)• στον ιταλικό ξεχωρίζουν οι Βίκο και Μπεκαρία• στον γερμανικό διαφωτισμό, αναδύεται ένα φάσμα ιδεών που ξεκινά από τους Κρίστιαν Βολφ, Λέσινγκ, Χέρντερ και φτάνει στην κορύφωση με τη σημαδιακή μορφή του Καντ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: